Szef, inaczej manager albo właściciel. Dla zwykłych pracowników często kreuje wyłącznie negatywne skojarzenia. Niestety. Najwięcej zależy od osobowości szefa, jego nastawienia oraz zdolności przywódczych.

Szef w firmie rodzinnej.

Jako, że firma rodzinna z natury jest mikro lub maksymalnie małym przedsiębiorstwem, właściciel musi spełniać inne zadania i role niż w średnich firmach. W rodzinnym biznesie szef musi się znać na wielu aspektach działania firmy, od zarządzania strategicznego, poprzez zarządzanie ludźmi, marketing do obsługi klienta oraz sprzedaży. Wiadomo, że nie trzeba być mega specjalistą w każdej z tych dziedzin, ale już ogólne rozeznanie co i jak, bardzo by się przydało.

Moi rodzice prowadzą jednoosobową działalność, więc na co dzień widzę jak to wygląda. Jednak działają w systemie partnerskim, więc mają narzucone z góry ograniczenia, prawa oraz obowiązki, jakie wynikają z podpisanej umowy. Ogranicza to ich możliwości marketingowe oraz ustalania cen i rabatów. Ma to swoje plusy i minusy, ale o tym napiszę innym razem.

Rodzinny biznes wymaga od jego właściciela troszkę innego podejścia. Jakiego i dlaczego? Musi przełamać w sobie niechęć do negatywnych ocen wobec najbliższych, znaleźć sposoby na ich skuteczną motywację oraz kontrolę. Właśnie to jest najtrudniejszym elementem. Mamy wrodzoną niechęć do wyrażania się negatywnie wobec bliskich,  do ich oceniania biznesowego. Dodatkowo taki szef musi odpowiednio dobrać stanowiska pracy do umiejętności i predyspozycji pracowników. W tym wypadku rodziny.

W firmie rodzinnej szef powinien być bardziej zwierzchnikiem, niż bratem, mężem czy synem. Bardziej biznesowe podejście pozwoli na najlepsze wykorzystanie posiadanych zasobów oraz skuteczną działalność. Oczywiście będą momenty gdzie trzeba będzie usiąść z kimś razem i być najbliższą osobą, ale nie należy przesadzać.

Szef w mikroprzedsiębiorstwie.

Wiele zależy od charakteru oraz branży w jakiej działa firma. To właśnie są główne czynniki, które wpływają na to jaki powinien być szef. Chociaż wiadomo, że nie powinien popadać w żadną ze skrajności, czyli ani być zbytnim kolegą – wtedy jest zbyt luźna atmosfera oraz niższa motywacja, ani być przesadnie zwierzchnikiem, gdzie panuje system kontroli wszystkiego, co tylko można.

Nie ma niestety jedynej i słusznej drogi, jaką powinien iść świetny szef. Jednak najwięksi w tej branży zawsze byli genialnymi wizjonerami oraz przywódcami, którzy potrafią przekonać swoich ludzi do określonych działań, poprzez pokazanie im korzyści.

Z punktu widzenia pracowników.

Pewnie wszyscy chcieli by mieć szefa – kolegę., który nie opierdziela, nie ochrzania za byle co, daje posurfować w sieci, zobaczyć co się dzieje na Facebooku, itp. Szef, który pilnuje każdego naszego ruchu i nie pozwala na wiele swobody, jakoś do nas nie przemawia, prawda?

Ale to tylko złudzenie. Szef jako kolega się nie sprawdzi. Sam to przerabiałem wielokrotnie, szczególnie z pozycji pracownika. Zbytnie spoufalenie z szefem (moim była bardzo dobra znajoma z czasów podstawówki), spowodowało, że mogłem robić wszystko i nic (niestety), oraz, że nie byłem kontrolowany oraz rozliczany z moich działań – zawsze dało się jakoś wykręcić, że tak powiem. Dopiero po odejściu z pracy zrozumiałem, co robiłem źle i jak powinienem działać, aby układ szef (znajoma) – ja był najbardziej efektywny.

No, ale szefa – nadzorcy też nikomu nie życzę, bo też sam takiego miałem. Dzięki tej osobie, wiem z praktyki jak należy się NIE zachowywać wobec pracowników oraz klientów. Nie będę tutaj tego opisywał, ale mam nadzieję, że nigdy więcej tej osoby nie spotkam w swoim życiu.

Najlepiej jest być szefem pośrednim. Który na co dzień będzie naprawdę przełożonym, a w chwilach zwątpienia, słabszego dnia czy kryzysu osobistego, będzie potrafił wyjść ze skorupki szefa i pomóc nam jak przyjaciel. Takich szefów życzę wszystkim i takim mam nadzieję też zostać.